Share on Facebook

faq1
Jakie są rodzaje rowerów poziomych? Na jakie rodzaje je dzielimy? Co oznaczają tajemnicze nazwy i skróty? Czyli trochę wiedzy podstawowej z którą warto się zapoznać, zanim wejdziemy głębiej.

 

Typologia Poziomów

Czyli jakie są rodzaje rowerów poziomych

Rowery poziome dzieli się na: jednośladowe (2 koła) i wielośladowe (trójkołowe i czterokołowe), nie obudowane, z częściową zabudową (owiewka z przodu i/lub szpic za fotelem) i z pełną obudową. Są też tandemy.

 

Rodzaje rowerów jednośladowych

Układy rowerów trójkołowych

Układ kierowania

Układ napędowy

Ilustracje

Rodzaje tandemów

 

 

Rowery poziome, jednośladowe mogą być:

z krótkim rozstawem osi: pedały wysoko przed przednim kołem (z angielska SWB: Short Wheel Base): bardzo wygodne, poręczne, mają mały promień skrętu, wchodzą do windy, dają się przechowywać w M2, krótko bardzo wygodne, wspaniale nadają się do jazdy po mieście (Autor dobrze o tym wie bo właśnie takie rowery buduje), szaleńcy na takich właśnie
uprawiają DH;

z długim rozstawem osi: pedały nisko, za przednim kołem (z angielska LWB: Long Wheel Base): najdoskonalsze co może być na długie trasy ale mają duży promień skrętu, trudno
się tym manewruje w mieście, nie ma mowy o parkowaniu w mieszkaniu i wprowadzeniu tego do windy: taki rower ma po prostu powyżej 2m rozstawu osi co daje długość całkowitą
bliską 3m.

ze średnim rozstawem osi, coś pośredniego między SWB i LWB: pedały wysoko, tuż za lub nad przednim kołem, fotel z reguły trochę nad tylnym kołem (z angielska CLWB: Compact
Long Wheel Base): dużo wygodniejsze (ponoć), łatwiejsze na pewno do nauki i dużo bardziej poręczne niż LWB ale ciągle nie ta manewrowość co SWB;

Powyższy podział normalnie występuje jeszcze z liczbami wyznaczającymi poszczególne zakresy rozstawu osi, czyli SWB to rozstaw nie więcej niż X mm, CLWB to między X a Y mm
a LWB powyżej Y mm. Ja tego podziału wg. linijki nie lubię i nie stosuję. Uważam, tak jak napisałem, że wszystko co ma pedały przed przednim kołem to SWB, nad - to CLWB a
za - LWB i tyle.

Jest to wynikiem występowania rowerów typu Low Racer: czyli bardzo niskich rowerów wyścigowych, które to właśnie mają pedały przed przednim kołem, a rowerzysta półleży
między kołami z fotelem zamocowanym bardzo nisko nad ziemią (20~25cm a nawet niżej). Daje to rower o długości około 2.5m: niby CLWB, ale zasada napędu jest SWB więc ja
uważam, że jest to SWB a linijka ma ph (5.5)

 

Rowery trójkołowe mogą być w układzie:


z pojedynczym, napędzanym kołem przednim i skrętnym tyłem (pedały są przed przednim kołem coś w stylu SWB): świetny sposób na glebnięcie według Autora;


pojedynczym kołem przednim, skręcanym i napędem na dwa tylne (niektóre LWB i CLWB): dla tych co się wstydzą kółek podporowych lub chcą wozić bardzo dużo bagażu;


dwoma napędzanymi przednimi kołami i skręcanym tyłem (też SWB) co Autor uważa za bzdurę, niemniej podaje z kronikarskiego obowiązku;


z dwoma przednimi skręcanymi i pojedynczym tylnym napędzanym (też coś a la SWB): i to według Autora jest też całkiem odjazdowe.

 


Układ kierowania:


górna kierownica: zamocowana klasycznie (z angielska ASS: Above Seat Steering lub czasem OSS): stawia się mniejszy opór aerodynamiczny, bo może być bardzo wąska; drugą zaletą tego układu, jest to, że bardzo wygodnie się tym manewruje między samochodami; istnieje jednak duże ryzyko zawadzania o nią kolanami (co Autorowi się zdarzało
jak miał taką kierownicę w swoich dwóch pierwszych prototypach). Czasem w rowerach CLWB oraz LWB, aby za bardzo nie pochylać główki ramy a jednocześnie dotrzeć z kierownicą
do rowerzysty stosuje się przegub Cardana między sztycą widelca a mostkiem.


dolna kierownica, zamocowaną pod fotelem, czyli podsiodłową (z angielska USS: Under Seat Steering): stawia się troszkę większy opór, bo jest się szerszym, ale jest wygodniej
bo ręce wiszą swobodnie w dół. Na początku jest to pikny sposób na wywrotkę ale później, jak się człowiek przyzwyczai: poezja i Autor wie co piszę, bo taką ma. W przypadku
USS są dwie możliwości:

1. z kierowaniem bezpośrednim, w którym kierownica jest zamocowana bezpośrednio do widelca powyżej ramy (można zastosować zwykłą standardową kierownicę), albo poniżej
ramy (do stolika łączącego oba golenie widelca); zaleta systemu: bardzo prosty w budowie, niezawodny i lekki; wady: siedzi się bardzo, bardzo wysoko i blisko przedniego
koła, a i tak kierownica jest mocno z przodu względem fotela, musi być też bardzo szeroka.

2. z kierowaniem pośrednim, w którym kierownicę umieszcza się w dowolnym wygodnym miejscu pod fotelem a napęd przekazywany jest na widelec za pomocą popychacza, linek
lub łańcucha; zalety systemu: większy komfort bo kierownica jest bardziej z tyłu, fotel można zamocować dużo niżej i dalej od koła; wady: cięższy niż kierowanie
bezpośrednie, bardziej skomplikowane, więcej rzeczy może się zepsuć. Niemniej to jest to rozwiązanie, które Autor z powodzeniem stosuje już od 3 prototypów.

Niektóre rowery trójkołowe i czterokołowe są skręcane dwoma pionowymi drążkami obracającymi się wokół poziomej osi prostopadłej do osi roweru wystającymi w górę po obu
stronach fotela (skręca się tak jak czołgiem).

Albo jednym pionowym zamontowanym między nogami i kiwającym się na boki.

 

 

Przeniesienie napędu:

Napęd może być przekazywany klasycznie na tył (we wszystkich CLWB i LWB oraz w większości SWB):

1. najczęściej pojedynczym łańcuchem; zalety: prosty, lekki układ, duża żywotność łańcucha, można używać wszystkich przełożeń; wady: łańcuch jest bardzo długi, często
ma wiele załamań nie poprawiających sprawności (w SWB) albo mocno się kołysze grożąc spadnięciem (w LWB i CLWB) przeto trzeba stosować dodatkowe rolki. Autor właśnie w
ten sposób ma rozwiązany napęd w Nr5 i strach go ogarnia na myśl o wymianie łańcucha o 250 ogniwach.
2. układy z dwoma łańcuchami też się trafiają: z przednim łańcuchem po lewej stronie a tylnym klasycznie po prawej, 2 możliwości: na przednim łańcuchu podzespoły od
tandemu (rzadkie i drogie), albo zwykłe (powszechne i tanie ale za to się wtedy pedały wykręcają) a przede wszystkim trudno założyć na lewy łańcuch przerzutki (trzeba by
dorabiać); z dwoma łańcuchami po prawej: wtedy trzeba mocno przerobić przekładnie pośrednią aby rozsunąć koronki żeby łańcuchy się nie obcierały ale można założyć więcej
przerzutek i bardzo powiększyć liczbę biegów. Ogólnie wadami wszystkich układów z dwoma łańcuchami (niezależnie jak poprowadzonymi) są duża masa napędu i duży koszt (więcej
łańcucha, dodatkowy suport, koronki, wielotryb, czasem przerzutki), więcej problemów z regulacją, więcej problemów z prostopadłością osi suportów czyli i równoległością
płaszczyzn koronek i wielotrybu. Natomiast zalety: można mieć dużo więcej biegów, lepsze przełożenie, łańcuch jest mniej powyginany (na SWB).

lub na przód (nieliczne SWB: autor nie lubi takich, bo się wyglebił na takim, poza tym mają duży promień skrętu). Co do napędu na przód w SWB to są trzy możliwości:

1. Przednie koło, wysięgnik z pedałami oraz fotel są związane razem i skręcają się względem tylnego widelca wokół osi zamocowanej za fotelem. Zaletą konstrukcji jest to,
że bardzo prosto jest amortyzować przednie koło (na wleczonym wahaczu jak tył) oraz układ napędowy jest bardzo prosty i krótki. Wady: boję się, że może to być trudne do
wyprowadzenia z zakrętu oraz na pewno nie jest to rower dla początkujących (mają wyłącznie kierownicę podsiodłową i skręca się razem z przodem co nie ułatwia przyzwyczajenia
się do roweru poziomego). Jest to bardzo rzadkie i prawie nie występuje w przyrodzie.
2. Przednie koło i wysięgnik z pedałami są związane razem i skręcają się względem fotela i tylnej części ramy z kołem: coś jak rozbudowany rowerek dziecięcy. Zalety:
może też być z górną kierownicą więc jest się prościej nauczyć na tym jeździć, ciągle prosto amortyzować przód i poprowadzić napęd. Wady: jak się zacznie mocno naciskać
na pedały, to trudno ujechać na wprost (nacisk na pedały skręca koło), dosyć ograniczony promień skrętu (ze względu na komfort pedałowania).
3. Wysięgnik z pedałami oraz fotel są na jednej ramie z tylnym kołem a skręca się tylko przednie koło przekaszając łańcuch. Zastosowanie: przede wszystkim bardzo niskie
maszyny wyścigowe, które w zasadzie jeżdżą na wprost. Zalety: nie trzeba prowadzić łańcucha na tył robiąc mu wiele załamań pochłaniających energię, stosunkowo krótki łańcuch.
Wady: strasznie duży promień skrętu, łańcuch pewnie też się szybciej zużywa, ograniczone zastosowanie tak napędzanego roweru.

 

 

Ilustracje

 

Jednoślady:

 

Przeniesienie napędu

Tył

Przód

Sposób kierowania

ASS (OSS)

USS

ASS (OSS)

 

Klasyczny SWB

 

 

bardzo mało jest takich rowerów, podaje tylko z kronikarskiego obowiązku

Raczej się nie robi

Występują bardzo rzadko

Nie robi się, bo niska kierownica zawadzałaby na zakrętach.

Wieloślady (trójkołowce) Co do tandemów, to jest sporo możliwości: poprzeczne, w których siedzi się obok siebie, głównie trójkołowe i czterokołowe; podłużne w których siedzi się jeden za drugim: kierujący w układzie SWB a pasażer w stylu a la LWB, daje to strasznie długi rower; podłużne w których siedzi się jeden za drugim: kierujący w układzie SWB a pasażer plecami do kierunku jazdy, z pedałami za tylnym kołem: jest to krótkie i strasznie śmiesznie wygląda; zdarzają się tandemy w których oboje jadących siedzi jeden za drugim jak na LWB, ale długość takiego roweru przekracza wszelki zdrowy rozsądek, więc Autor uważa je za poronione niemniej podaje z kronikarskiego obowiązku.

Powered by Bullraider.com
 
 
 
 
 

Joomla Templates by Joomla51.com